11 Şubat 2011 Cuma

VEDA

Biliyorum bir gün veda edip gideceksin.Belki veda bile etmeyeceksin.
Sorular sikacak bogazimi,yüregim cevap bulamamaktan sikisacak,aciyacak içim,kanayacak...Kabuk baglamis yaralarima tirnaklarimi geçirip kanatacagim yeniden yeniden.Alev alev yanginlarda kavrulurken ben sen duymayacaksin bile.Sadece arkani dönüp gideceksin...

Biliyorum birgün veda edip gideceksin.Belki veda bile etmeyeceksin.
Batan günle sen de kaybolup gideceksin.Hiç sabah olmayacak.Gidisin vurgun gibi ruhumu serecek yerlere.Ölgün bir denizin kumsalinda ben hep bekleyecegim gelmeyecegini bile bile.Acilarim yeni acilara kapi aralayacak.Kanayan yaralarimla bekleyecegim seni.Agaran saçlarimla,içimde dag gibi büyüyen hasretinle bekleyecegim.

Biliyorum birgün veda edip gideceksin.Belki veda bile etmeyeceksin.
Usulca çekip gideceksin.Ben farkina vardigimda sen çoktan gitmis olacaksin.Ne kokun kalacak odamda,ne kapi kolunda parmak izlerin.Bütün esyalarini toplayip aynaya son bir kez bakip kapidan çikmis olacaksin.Son trenle çoktan varmis olacaksin son istasyona.Gidisini farkettigimde pesinden kosacagim.Deliler gibi arayip duracagim seni.Yagmurlar tasiyacagim saatlerce sirtimda.Eve döndügümde sabaha karsi ,aynada son görüntünü arayacagim.
Biliyorum birgün veda edip gideceksin.Belki veda bile etmeyeceksin.

*şiir:Mehmet KAPLAN

1 yorum:

SaydamBalon dedi ki...

Çok çok çok güzel.

DUYDUM,DUYURAYIM İSTEDİM.

Yalnızlık; insanlardan yoksun olmaktan çok,
ne söylediğimizi anlamayan insanlar arasında yaşamaktır.