2 Temmuz 2009 Perşembe

KÜÇÜKKEN..


Hani küçükken evde salonun orta yerine çarşaflardan derme çatma bir çadır kurardıkta, kendimiz için kurduğumuz o dünyanın içinde kimsenin anlayamayacağı şekilde -sebepsizce- mutlu olurduk ya, o duyguyu şu sıralar çok özlüyorum..

2 yorum:

dididay dedi ki...

Sebepsiz mutlu olmayı mı unutuyoruz büyüdükçe acaba? Yoksa mutsuzluğu mu öğreniyoruz?
Bilemiyorum..

lafrodit dedi ki...

bunu malesef bende bilemiyorum...

DUYDUM,DUYURAYIM İSTEDİM.

Yalnızlık; insanlardan yoksun olmaktan çok,
ne söylediğimizi anlamayan insanlar arasında yaşamaktır.