31 Mart 2009 Salı

insanLIĞIMDAN UTANIYORUM

Evet utanıyorum insanlığımdan!
Bu dünyayı ele geçirmişcesine yayıla yayıla yaşamaları yetmezmiş gibi sokakta bu gariplerin yaşama tutunmalarına bile tahammül edemeyen,evler ,arabalar,lüksler yetmiyormuş gibi,sokakta sağ kalmaya çalışan o minicik canları katleden,örtünmelerine kumaş yetmezmiş gibi; küfürle, küçümseyerek ,aşağılayarak hitap ettiği hayvancığın kürkünden medet uman ama kendi insanlığından hiçbir medet umulmayacak durumda olan,sadece sıfatı insan olan o canlılarla,sokakta bir köpeğin kedinin beni gördüğünde korkup kaçışından, bir duvar kenarına sinişinden anladığım, beni de onlar gibi zannedecek kadar hor görülmüş,itilip kakılmış,çaresizlikleri yüzlerinden okunan zavallıcıkların o insanlara baktığı gibi bana bakmasına maruz kalmaktan dolayı utanıyorum insanlığımdan..

İnsan; düşünen,mantık yürüten ,doğruyla yanlışı ayırt edebilen canlı sözde...
Hangisi mantık çerçevesine sığıyor?
Kendisinden daha güçsüz bir canlıya uyguladığı şiddet mi,derisini yüzmek mi,hor görmek acı çektirmek mi, kapılarının önünden bile geçmesine tahammül edemeyecek kadar ne yapmış bu zavallılar ki bu kadar canavar bu insanlar..

Evet utanıyorum insanlığımdan, bu sıfatı üstünde taşıyıp da hakkını veremeyenlerle aynı kefeye konmaktan...

*bu yazı hepimizin insanlığını biraz olsun sorgulaması ve Allah(c.c)'ın bu dünyayı sadece insanların yaşaması için yaratmadığını hatırlatmak için yazılmıştır..
**bu yazıya malzeme olacak o kadar çok fotoğraf var ki,gel gör ki her sayfayı açtığımda bununla karşılaşmaya yüreğim dayanmaz,çok merak ederseniz,yazıyı haklı çıkaran fotoğrafların birkaçı burada,insanlığından utanacaklar için..

Hiç yorum yok:

DUYDUM,DUYURAYIM İSTEDİM.

Yalnızlık; insanlardan yoksun olmaktan çok,
ne söylediğimizi anlamayan insanlar arasında yaşamaktır.